แต่หากมองให้ลึกลงไป หลักใหญ่ใจความของ “The Platform” นั้นก็คือการตั้งคำถาม-หรืออาจจะหมายถึงการตีแผ่ควบคู่ไปด้วย-ถึงความเป็นมนุษย์ ว่ามันประกอบสร้างขึ้นจากอะไรบ้าง ต้องการอะไรบ้าง และให้คุณค่าหรือนิยามความหมายในตัวมันเองอย่างไรบ้าง ทั้งหมดนั้นถูกทำให้เห็นเป็น “รูปธรรม” ผ่านการสร้างโลกสมมติอย่างศูนย์บำบัดตนแนวตั้งหรือ “The Hole”

ซึ่งนี่นับว่าเป็นความชาญฉลาดของอูร์รุเตีย ในการเล่าเรื่องที่ไม่ง่ายให้เป็นไปได้ เพราะโลกสมมตินั้นตัดขาดจากโลกภายนอกที่นิยามความหมายใด ๆ ล้วนถูกกำหนดไว้หมดแล้ว เมื่อเช็ตอัพโลกใหม่ขึ้นมาเอง ผู้กำกับในฐานะผู้ส่งข้อความที่อยากนำเสนอก็สามารถทำอย่างไรก็ได้ให้ผู้ชมได้รับมัน กลวิธีแบบนี้มักถูกนำมาใช้เวลาที่ต้องการเล่าเรื่องยาก ๆ หนังดิสโทเปียนหลายเรื่องก็นิยมใช้วิธีนี้อาทิ “Snowpiercer” (2013) ของ บง จุงโฮ ที่กำหนดทุกอย่างให้เกิดขึ้นในขบวนรถไฟ หรือ “Cube” (1997) ของ วินเซนโซ นาตาลี ที่เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นในกล่องสี่เหลี่ยมที่ต่อซ้อนไปมาเป็นเขาวงกต หรือหนังคลาสสิคอย่าง “1984” (1984) ของ ไมเคิล แรดฟอร์ด (สร้างจากนิยายของ จอร์จ ออร์เวล) ที่อะไรอะไรก็ถูกพี่เบิ้มจับจ้องอยู่ตลอดเวลา

เมื่อมุ่งหมายหาสิ่งที่ดีกว่าสิ่งที่เป็นอยู่ จากคำถามเรื่องระบบ จึงนำมาสู่การตั้งคำถามถึงผู้ดูแลระบบ ซึ่งหนังไม่บอกว่าเป็นใครหรือแม้แต่มีจริงหรือไม่ หนังเพียงแต่ฉายภาพของผู้ทำอาหารป้อนคนทั้งหลุมซึ่งนั่นไม่ใช่ผู้บงการระบบอยู่ดี เป็นเพียงส่วนหนึ่งในกลไกของระบบเท่านั้น การที่รู้ว่าน่าจะมีผู้ดูแลระบบอยู่ในโลกสมมติปิดตาย คอยดูแลระบบอยู่อย่างนั้น อีกนัยหนึ่ง ก็คือการสร้างสถานะยกให้ผู้ดูแลระบบเป็นพระเจ้า สิ่งที่โกเรงทำก็คือการสื่อสารส่งสัญญาณกับพระเจ้า เพื่อบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกใบเล็กนี้นั้นไม่เคยยุติธรรม นั่นจึงไม่แปลกอีกเช่นกันที่เพื่อนร่วมห้องของเขากล่าวอย่างขบขันว่าเขาทำตัวเป็นเหมือน “พระผู้ไถ่” ที่หมายจะพาทุกคนหลุดพ้นจากบาปและความเป็นอยู่แสนสาหัส

แต่ประเด็นเรื่องรูปแบบและการมีอยู่ของสังคมมนุษย์ คำถามที่ว่าใครสักคนกำลังเฝ้ามองเรา (และเลี้ยงดูเราให้อิ่มหนำและหิวกระหายด้วยในเวลาเดียวกัน) จากที่ไหนสักแห่ง รวมทั้งความมุ่งมาดปรารถนาที่จะสร้างสังคมที่ดีกว่าจนในอีกด้านหนึ่งไม่ต่างอะไรกับความฝันใฝ่ที่ดูเหมือนไร้แก่นสาร เป็นไปไม่ได้ของมนุษย์ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งอย่างโกเร็ง (และดอนกีโฆเต้) นั้นเป็นเพียงประเด็นหลักที่ “The Platform” นำเสนอเท่านั้น ลึกลงไปในรายละเอียดปลีกย่อย “The Platform” ยังนำเสนอปมประเด็นสำคัญต่าง ๆ ที่ประกอบมัดรวมกันเป็นสังคมมนุษย์อีกมาก เช่นประเด็นเรื่องชนชั้น วรรณะ ความแตกต่างทางกายภาพ เพศสภาพ ประเด็นเรื่องความสูงส่งทางศีลธรรมภายใต้สถานการณ์อันท้าทายความเชื่ออันดีงามที่มนุษย์ยึดถือ

และแม้ว่าหนังจะเต็มไปด้วยความหดหู่ ดิ่งลึกลงไปในความสิ้นหวัง ลดทอนคุณค่าของมนุษย์จนกลายเป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่กิน นอน ขับถ่าย สืบพันธ์ อย่างนั้น แต่ “The Platform” ก็ยังนำเสนอความหวังอันเป็นแสงสว่างเดียวของหนังเรื่องนี้ให้กับผู้ชม ทั้งหมดนั้นถูกนำเสนอผ่าน “สัญลักษณ์” ที่ชัดมาก ชัดน้อย แล้วแต่จะตีความกันไป (แม้ส่วนตัวคิดว่ามันชัดมากจนถึงระดับแทบจะป้อนเข้าปากกันเลยทีเดียว)