แต่กระนั้น ในฐานคิดของอาคารพาณิชย์แบบโรงแรม ที่มักจะเวียนซ้ำอยู่กับรูปแบบและฟังก์ชันที่เป็นแบบแผนตายตัว ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยง เพื่อให้เกิดความรู้สึกที่ปลอดโปร่งปลอดภัยแก่แขกผู้มาเยือน ภาระดังกล่าวจึงตกมาอยู่ที่งานออกแบบภายนอก ที่สำนักสถาปัตย์ Archimontage Design Fields Sophisticated เลือกที่จะเข้าหาความเป็นระเบียบด้วยสไตล์ที่น่าทึ่ง และนำมาซึ่งความตื่นตะลึงในความโกลาหลของพื้นผิวอาคารของโครงการนี้

เปลือกอาคารทั้งสี่ด้านของ Srinakarin Hotel ทั้งสองอาคาร ถูกล้อมรอบไปด้วยแผ่นอลูมิเนียมคอมโพสิทที่ไล่เฉดสีอย่างหยาบๆ ในโทนดำ-เทา ผสมแซมเข้าด้วยลายไม้ และแผ่นสเตนเลสเจาะรู (Stainless Steel Perforated) ผิวเงาสะท้อนแสงสมบูรณ์แบบ และเรียงตัวกันอย่างสุ่มไร้ซึ่งความเป็นระเบียบใดๆ ไม่อิงรูปแบบ ไม่พิงกับลำดับสี ไม่มีระดับความทึบหรือโปร่ง ทุกอย่างสะท้อนถึงภาพผิวแห่งความโกลาหลจากชั้นล่างสู่บน จากซ้ายมาทางขวา และจากข้างหน้าสู่ด้านหลัง เสริมพลังกระตุ้นการรับรู้จากผัสสะภายนอกจนถึงขีดสุด หยุดทุกสายตาไม่ว่าจะเป็นของผู้ที่ผ่านไปผ่านมา หรือว่าจะเป็นของแขกผู้มาเยือนก็ตาม

แต่กระนั้น เมื่อเดินเข้ามาภายใน ความโกลาหลที่สัมผัสได้ก็ถูกลดทอนลงด้วยฟังก์ชันการออกแบบโรงแรมของทั้งสองอาคารที่มีความเป็นระเบียบอันคุ้นเคยของอาคารเช่นโรงแรม ด้วยความสูง 8 ชั้น ทอดเรียงกันตามความลึกของรูปที่ดิน เชื่อมสองอาคารด้วยล็อบบี้ และจัดเก็บพื้นที่ส่วนห้องอาคาร ส่วนบริการ และพื้นที่ส่วนกลางไว้ที่ชั้นสอง ก่อนจะรองรับด้วยห้องพักจำนวน 100 ห้องไว้ในส่วนที่เหลือ ที่ตกแต่งในโทนอบอุ่น ไม่ว่าจะเป็นการใช้กระจกบริเวณทางเข้าเพื่อให้แสงจากภายนอกเข้ามาสู่บริเวณภายใน การใช้หินอ่อนบริเวณล็อบบี้ หรือการใช้วัสดุสีโทนไม้สำหรับพื้นที่ส่วนอื่นๆ

แน่นอนว่าความไร้ระเบียบจากพื้นผิวอาคาร นอกจากจะช่วยในเรื่องความโดดเด่นของอาคารแล้ว ยังทำหน้าที่สร้างสเปซที่เป็นส่วนตัวของพื้นที่ภายใน ช่วยกรองแสงภายนอกที่จะเข้ามาเล่นไล้ในพื้นที่ดังกล่าว ที่สวยงามตามแบบโรงแรมพึงเป็น ขับเน้นในสองความต่างให้เด่นชัด และช่วยลดทอนภาระในการสร้างเอกลักษณ์ภายในที่ต้องการการประนีประนอมอย่างเป็นปกติให้เบาบางลง เป็นการคงไว้ซึ่งพลังดึงดูดโดยไม่เสียซึ่งฟังก์ชันสำคัญของอาคารเช่นโรงแรมให้น้อยลงไปแต่ประการใด