พื้นที่ภายใน ถูกกำกับไว้ด้วยความสูงของกระจกบานใหญ่ที่สุด ค้ำด้วยเสาอลูมิเนียมเบาเป็นแกนหลัก สร้างความเปิดโปร่งในการหมุนเวียนอากาศในแวดล้อมภายใน พร้อมกันนั้น ยังเชื่อมโยงเข้ากับหลังคาที่มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ที่นอกจากจะให้ความรู้สึกที่ติดดิน มีกลิ่นอายของความเป็นพื้นถิ่นแล้ว ยังช่วยเรื่องอุณหภูมิ เสริมรับกับการออกแบบหลักได้อย่างพอเหมาะ และช่วยสะท้อนการสัญจรของพื้นที่ด้านในให้มี Dynamic ไม่นิ่งขึงตายตัว นอกเหนือจากนั้นแล้ว โครงการยังเน้นย้ำความสำคัญด้านสิ่งแวดล้อม ด้วยการใช้ระบบปรับอากาศที่เดินด้วยแผงโซลาร์เซลล์ ที่ซ่อนตัวอยู่ด้านบนสุดของหลังคา และซ่อนตัวระบายอากาศไว้ใกล้ฐานที่เชื่อมต่อไปยังพื้นที่ใต้ดิน ไม่รบกวนซึ่งทัศนียภาพและความกลมกลืนโดยรวมของตัวอาคาร

สุดท้าย กับทางเชื่อมที่เป็น Transition ของพื้นที่ แม้จะไม่ได้ใช้หลังคาเครื่องเคลือบดินเผาเนื่องด้วยข้อจำกัดทางงบประมาณ แต่ก็ยังโดดเด่นด้วยหลังคาอลูมิเนียมเบามุงจากที่ให้ความรู้สึกที่เป็นธรรมชาติ แวดล้อมไปด้วยพืชพันธุ์ ณ สองข้างทาง ที่ผู้ออกแบบตั้งใจจะปล่อยให้เติบโต เป็นข้อบ่งชี้ถึงเวลาและอายุการใช้งานที่จะผันผ่าน และการผสานเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับบริบทแวดล้อมรอบข้าง

งานพื้นถิ่นก็เช่นเดียวกับสถาปัตยกรรมประเภทอื่นๆ มันมีอยู่หลากหลายวิธีการในการเข้าหาและนำเสนอชิ้นงานนั้นๆ และแนวทางของการผสมผสานเทคนิคการสร้างแบบสมัยใหม่ ก็เป็นอีกช่องทางหนึ่งที่นอกจากจะครบถ้วนสมบูรณ์ในแง่ของประสิทธิภาพการใช้งานแล้ว ยังเป็นช่องว่างปลายเปิดสำหรับผู้ออกแบบและตัวอาคาร ที่จะตีความการอยู่ร่วมกันในแนวทางของการกลับสู่ธรรมชาติอันเป็น ‘ปฐม’ ของทุกสิ่ง สู่ความเป็นไปได้ที่มากมายราวกับ ‘อนันต์’