“NZYME” อ่านว่า เอ็น – ไซน์ ที่เป็นชื่อที่เกิดขึ้นมาจากความพ้องเสียงของการผสมสองสิ่งเข้าด้วยกัน คือคำว่า Design ที่แปลว่าออกแบบ และ N ที่มาจากตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวแรกในชื่อเล่นของเธอ เป็นไอเดียในการตั้งชื่อแสนน่ารักที่คุณแม่มอบให้ นิ้ง - สุวิมล นำสวัสดิ์ จึงเลือกใช้ชื่อนี้เป็นนามปากกาประจำตัว มาตั้งแต่ช่วงที่เธอเริ่มต้นค้นหาลายเส้นของตัวเองในฐานะนักศึกษา จนพัฒนากลายมาเป็นลายเส้นแนวลดทอนที่เป็นเอกลักษณ์ประจำเธอในปัจจุบัน
เด็กหญิงกับหนังสือการ์ตูน
ถ้าถามว่ารู้ตัวตอนไหน นิ้งคิดว่าคำตอบก็คงจะใกล้เคียงกับศิลปินคนอื่น ๆ เลยค่ะ ว่าเกิดจากการได้อ่านการ์ตูนและวาดภาพตาม ในตอนนั้นนิ้งจะชอบอ่านมังงะจากญี่ปุ่นค่ะ อย่างเรื่อง Dragon Ball หรือ One Piece ถ้าเป็นฝั่งของไทยก็จะเป็นขายหัวเราะ มหาสนุก สาวดอกไม้กับนายกล้วยไข่ หรือปังปอนด์ เวลาเจอหน้าที่ชอบก็จะวาดแบบลอกตามต้นฉบับเลย พอเพื่อนหรือครูได้เห็น เขาก็ชอบกัน นิ้งในตอนนั้นก็เลยรู้สึกว่า ‘เราเองก็ทำอันนี้ได้นะ และก็ทำได้ดีด้วย’ เลยทำมากขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนเลือกมหาวิทยาลัยก็ยังเลือกเรียนในแนวนี้
ลายเส้นที่มีเฉพาะองค์ประกอบสำคัญเท่านั้น
เมื่อสมัยมัธยมฯ ลายเส้นของนิ้งมักจะเป็นแนวญี่ปุ่นตามการ์ตูนมังงะที่อ่าน แต่ช่วงที่เริ่มต้นพัฒนาลายเส้นของตัวเองขึ้นมาจริง ๆ น่าจะเป็นช่วงเรียนมหาวิทยาลัย ประมาณชั้นปีที่สาม ในตอนนั้นโลกมันกว้างขึ้น นิ้งเลยได้รู้จัก Pinterest, Twitter ซึ่งมันทำให้เราได้เห็นผลงานของศิลปินมากมาย ทั้งในและต่างประเทศ ตัวนิ้งเองก็เลยเริ่มต้นค้นหา ทดลองวาดไปเรื่อย ๆ ว่าเราวาดในรูปแบบไหนแล้วรู้สึกชอบมากที่สุด จนกลายมาเป็นลายเส้นในทุกวันนี้ ซึ่งนิ้งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะนิยามมันออกมาว่าเป็นศิลปะแนวไหน
เรื่องสไตล์งานก็จะเป็นงานที่ไม่ค่อยมีดีเทล มีรายละเอียดในภาพเยอะ เป็นสไตล์ที่ลดทอนรายละเอียดลงมากให้ได้มากสุด อย่างพวกองค์ประกอบบนใบหน้า นิ้งก็จะเหลือแค่ส่วนที่มันสำคัญที่อยากเน้นเท่านั้น เช่น ทรงผม คิ้ว ปาก หรือถ้ามีตา ก็จะวาดตาออกมาแค่ในส่วนของตาขาวเท่านั้น ส่วนการใช้สีก็จะเลือกใช้โทนสีที่มันไม่สมจริง เพราะถ้าเราใช้สีแบบเดิม ๆ มันก็จะดูน่าเบื่อเกินไป เช่น สีของเนื้อก็จะไม่ใช้สีเหลืองหรือว่าน้ำตาล แต่นิ้งจะใช้สีชมพูแทนเลยค่ะ
ถ้าถามว่าทำไมชอบลดทอนรายละเอียด ก็คงเป็นเพราะขี้เกียจค่ะ (หัวเราะ) ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งคือเวลามองภาพรวมแล้ว นิ้งอยากให้มันรู้สึกสบายใจสบายตา ไม่ต้องเพ่งดูรายละเอียดเยอะ ๆ แค่ให้ภาพรวมมันไปในทิศทางเดียวกันก็พอใจแล้วค่ะ
ทุกสิ่งที่เสพกลายมาเป็นแรงบันดาลใจได้ทั้งหมด
ไม่ได้จำกัดแนวทางผลงานของตัวเอง และนิ้งเองก็มักจะปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ ขึ้นอยู่กับว่าในช่วงนั้นนิ้งกำลังอินกับอะไร อย่างดนตรีฮิปฮอป นิ้งก็จะวาดออกมาเป็นภาพที่มีผู้ชายเป็นตัวละครหลัก มีความแมน สวมสร้อยทอง หรือพอเริ่มมาฟังเพลงของวงเกิร์ลกรุ๊ป นิ้งก็จะเริ่มวาดผู้หญิงมากขึ้น นิ้งอยากให้ตัวเองได้สนุกไปกับการทดลองใหม่ ๆ มากกว่ามานั่งฟิคแนวทางของตัวเองตลอดไป แต่ที่มาของผลงานหลัก ๆ ก็คงจะเป็นความชอบในภาพยนตร์หรือเพลงค่ะ อย่าง ผลงานแฟนอาร์ต Yellow Fever ของพี่ PYRA ก็เกิดมาจากความรู้สึกที่อินมาก ๆ หลังจากที่ได้ฟังเพลงของพี่เขาค่ะ
ถึงจะวาดจากสิ่งที่ชอบ แต่ไม่มีผลงานที่ชอบมากที่สุด
ถ้าจะให้เลือกผลงานที่รู้สึกชอบที่สุด นิ้งก็ตอบไม่ได้ค่ะ เพราะนิ้งเป็นคนเบื่อง่ายมาก ในตอนที่วาดภาพเสร็จและโพสต์งานลงไอจีไปแล้วก็รู้สึกชอบงานอยู่พอสมควร แต่พอเวลาผ่านไปสักอาทิตย์หรือสองอาทิตย์ กลับมาดูซ้ำอีกครั้งก็เบื่อไปแล้ว แล้วก็จะมีความรู้สึกที่อยากวาดในรูปแบบใหม่ให้ดีกว่ารูปเดิม ถ้ามีโอกาสก็จะหยิบกลับมาปรับใหม่อีกครั้งเหมือนกันค่ะ
จากแฟนอาร์ตสู่งานมิวสิกวิดีโอ “ซุปเปอร์ไซย่า – URBOYTJ FT. MAIYARAP”
ต้องบอกว่างานนี้เป็นงานที่โชคดีมากเลยค่ะ ต้องเล่าก่อนว่านิ้งชอบผลงานของพี่เต๋า (URBOYTJ) มาตั้งนานแล้วค่ะ พอเขาปล่อยผลงานอัลบั้ม Self Made นิ้งก็เปิดฟังทันที จนไปเจอกับเพลงหนึ่งที่ชื่อว่า “ซุปเปอร์ไซย่า” พอฟังแล้วมันใช่เลย! เดือดมาก! แล้วชื่อก็ยังมาจากการ์ตูน Dragon Ball ที่ตัวเองชอบด้วย พอมาอยู่กับดนตรีแนวฮิปฮอปเลยรู้สึกว่าต้องวาดแล้วแหละ พอได้เริ่มนิ้งก็วาดไม่ยั้งเลยค่ะ ยิ่งไม่ใช่งานลูกค้าแล้วก็ใส่ความเป็นตัวเองเข้าไปเต็มที่ พอเสร็จก็โพสต์ลงไอจีแล้วแท็กพี่เต๋ากับพี่แชมป์ (MAIYARAP) พี่เต๋าเองเขาก็เห็นเลยมาคอนเมนต์และก็แชร์ลงสตอรี่ตัวเอง นิ้งก็สบายใจแล้วที่เขาได้เห็นแฟนอาร์ตของเรา
แล้วหลังจากนั้น ก็มีผู้กำกับ MV ทักเข้ามาบอกว่า เดี๋ยวเพลงนี้จะมีการทำมิวสิกวิดีโอ แต่ยังไม่ได้ถ่ายตอนนี้ สนใจอยากทำไหม? นิ้งก็ตอบกลับไปเลย ว่าสนใจมากค่ะ! แล้วเขาก็หายไปเลยจนกระทั่งปลายปีที่ผ่านมา เขาก็ทักกลับมาอีก เราก็เลยได้ร่วมงานกันค่ะ
ตอนทำงานก็มีการปรับกันเยอะอยู่พอสมควรเลยค่ะ เพราะจากที่พี่เขาบรีฟมา เขาอยากได้ลายเส้นที่มีความเป็นคอมมิค แต่สไตล์ของนิ้งอาจมีความลดทอนรายละเอียดมากเกินไปหน่อย เลยต้องปรับด้วยการเติมแสงเงา ผม และหน้าตาเพิ่มเติม ใช้เวลาทำในส่วนของนิ้งอยู่ประมาณหนึ่งเดือนเลยค่ะ กว่าจะออกมาเป็นงานที่ลงตัว โดยทั้งหมดจะเป็นอนิเมชั่นคัตสั้น ๆ 11 คัต เวลาประมาณ 1 – 2 วินาทีค่ะ ฟีดแบคตอนมิวสิกวิดีโอก็ค่อนข้างดีเลยค่ะ แต่นิ้งกลับหลอนเพลงนี้ไปเลยค่ะ เพราะเวลาได้ยินแล้วจะทำให้นึกถึงตอนทำงานที่ต้องอดหลับอดนอน (หัวเราะ)
“Behide The Mascot” ผลงาน NFT ที่เกิดจากความสนุกและประเด็นสังคม
เพราะสถานการณ์ในตอนนี้ทำให้งานบางงานโดนเลื่อนออกไป และช่วงนั้นก็ได้ข่าวว่าพี่ตุ๊ (IllustraTU) เขาเอางานใน NFT ไปประมูลแล้วได้ราคาเหยียบหลักแสน นิ้งก็เลยสนใจอยากลองทำบ้างค่ะ ในตอนที่ทำคอลเล็คชั่นแรก นิ้งก็นั่งสเก็ตช์งานและคิดว่ามันควรจะออกมาเป็นอย่างไร จนได้ไอเดียว่าจะวาดเป็นตุ๊กตาหัวหลุด แต่ถ้าหัวหยุดออกไปเฉย ๆ มันก็คงธรรมดาเกินไป แล้วถ้าวาดให้หลุดออกมาเห็นเป็นกล้ามเนื้อทุกตัวก็น่าเบื่ออีก นิ้งเลยวาดให้มันมีความแตกต่างกันไปเลยในแต่ละตัว กลายเป็น “Behide The Mascot”
งานชุดนี้มันมีคอนเซ็ปต์ว่า ‘เราจะไม่มีทางรู้เลยว่าคน ๆ นั้น เป็นคนนิสัยอย่างไร จนกว่าเขาจะถอดมาสคอตของตัวเองออก’ ซึ่งนิ้งก็จะหยิบเอาเรื่องราว ประเด็น หรือข่าวในชีวิตประจำวันมาวาด อย่างตัวแรกของคอลเล็คชั่นที่เป็นพระ ก็เอามาข่าวจากพระปลอมในสมัยนี้ นิ้งเลยวาดเป็นพระที่ถอดหัวออกมาแล้วเป็นปีศาจอยู่ข้างใน ส่วนตัวอื่น ๆ นิ้งก็พยายามคิดต่อไปว่ามีอะไรบ้างที่เราจับมาเล่นแล้วมีความน่าสนใจ เลยได้ประเด็นอื่นด้วย อย่างตัวตำรวจที่ถอดหัวออกมาเป็นโจร ก็สะท้อนถึงพฤติกรรมตำรวจในทุกวัน หรืออย่างตัวหมาป่า ที่นิ้งให้เป็นตัวแทนของคนที่ชอบบูลลี่คนอื่น แต่พอถอดหัวออกมากลับเป็นแกะ ที่เป็นตัวแทนของคนที่เคยถูกบูลลี่มาก่อน ซึ่งผลตอบรับก็ดีมากเลยค่ะ ขายหมดทั้งหกตัวภายในเวลาประมาณชั่วโมงกว่า ๆ
สำหรับ Behide The Mascot 2nd Drop นิ้งก็ยังใช้คอนเซ็ปต์เดิม แล้วหยิบเอาประเด็นที่น่าสนใจมาทำ อย่างตัวทหาร ก็มาจากเหตุการณ์การเมืองเลยคะ ถึงภายนอกจะเป็นทหารติดยศมีดาว แต่พอถอดหัวออกมาแล้วเป็นหมูที่กำลังเคี้ยวข้าว เป็นตัวแทนของทหารที่เข้ามาโกงกินบ้านเมือง เสมือนหมูที่ตละกะ แต่สำหรับชุดที่สองนิ้งเองก็พยายามทำอะไรให้มันสนุกและใหม่ เพราะพอมองย้อนกลับไปดูงานที่คอลเลคเตอร์ซื้อแล้ว พบว่ามันเป็นงานที่สนุก เลยได้เป็นตัวนักร้องวงร็อค ที่ถอดหัวออกมาเป็นซาตาน เป็นการล้อเลียนไปกับประโยคที่คนชอบพูดว่านักดนตรีดัง ๆ มักขายวิญญาณให้ซาตาน เป็นงานที่ไม่ได้ใส่เรื่องประเด็นสังคมการเมืองเข้าไปมาก แต่คนก็ชอบเหมือนกันค่ะ
โปรเจกท์ที่อยากท้าทายความสามารถของตัวเอง
ที่ผ่านมานิ้งทำงานชิ้นเล็กที่วาดคาแรคเตอร์หนึ่งถึงสองตัวในงานมาโดยตลอด ก็เลยอยากลองทำงานที่มีสเกลใหญ่มากขึ้นค่ะ นิ้งอยากทำงานเป็นโปสเตอร์ที่รวบรวมคาแรคเตอร์ต่าง ๆ มาไว้ในสถานที่เดียวกัน เป็นงานที่คิดว่าจะทำลง Foundation ด้วยค่ะ ตอนนี้ก็เตรียมคาแรคเตอร์ไว้แล้วประมาณหนึ่ง เป็นคอนเซ็ปต์ที่เล่าถึง ‘การถูกกดขี่ของผู้หญิง’ ในสมัยก่อน อย่างเช่น เมดูซ่า ที่ถูกเทพโพไซดอนข่มขืนในวิหารของเทพีอะธีนา แล้วเทพีก็โกรธเมดูซ่า เพราะเธอทำให้วิหารแปดเปื้อน จึงถูกสาปให้กลายเป็นปีศาจที่มีหัวเป็นงู หรืออย่างนางวันทอง ที่ถูกผู้ชายคนนู้นคนนี้ลากไปที จนต้องจบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย แล้วก็นางสีดาที่จู่ ๆ ก็ต้องลุยไฟเพื่อพิสูจน์ความรัก แม้กระทั่งการล่าแม่มดในต่างประเทศ ที่จะชอบจับตัวผู้หญิงมาเผาฆ่า พวกคาแรคเตอร์เหล่านี้ นิ้งอยากหยิบขึ้นมาวาดด้วยลายเส้นของตัวเอง เป็นโปสเตอร์ที่เล่าถึงการถูกกดขี่ของเพศหญิงจากเพศชายในสมัยก่อน
ทิศทางในอนาคตของศิลปินรุ่นใหม่ที่ชื่อ NZYME
หลังเรียนจบ นิ้งคิดว่าจะลองทำฟรีแลนซ์ไปสักพักก่อนเพื่อเก็บผลงานไว้สมัครงานประจำหลังหมดช่วงโควิด-19 แต่พอทำงานฟรีแลนซ์ไปแล้ว คนเริ่มรู้จัก มีงานเข้ามาอย่างต่อเนื่อง นิ้งเลยคิดว่าตัวเองคงจะทำเพจต่อไปค่ะ อยากทำงาน NFT และพวกงานสติกเกอร์คาแรคเตอร์ของตัวเอง แล้วก็อยากจะทำงานแฟนอาร์ตให้มากขึ้นด้วย เพราะที่ผ่านมานิ้งทำแต่งานจ้างของลูกค้า พอมองย้อนกลับไปเทียบกับช่วงปีก่อน ๆ แล้วพบว่างานตัวเองมันขาดความสนุก เลยอยากให้ตัวเองกลับมาให้ความสนใจกับสิ่งนี้มากขึ้นค่ะ และในอนาคตนิ้งเองก็คิดว่าเพจก็จะมีผลงานปั้นโมเดลคาแรคเตอร์แบบ 3D ด้วยค่ะ เพราะนิ้งเรียนทางแอนิเมชั่นมา ก็เลยอยากจะนำมาต่อยอดกับการออกแบบคาแรคเตอร์ด้วยค่ะ