ศูนย์การเรียนรู้สร้างสรรค์สำหรับเด็ก หรือ KIDative กำเนิดขึ้นโดยสองผู้ก่อตั้ง คือ ตอง-นพปฏล เทือกสุบรรณ ที่มีอาชีพเป็นสถาปนิก มัณฑนากร อาจารย์พิเศษคณะศิลปกรรมศาสตร์ และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ และผู้เชี่ยวชาญด้านการกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์และค้นหาตัวตน และ กอล์ฟ-วรุตม์ เหลืองวัฒนากิจ ผู้ทำงานวางแผนกลยุทธ์ทางการตลาด และที่ปรึกษาการตลาดดิจิตัลในแวดวงโฆษณา โดยริเริ่มโครงการเล็กๆ นี้ในงานสถาปนิกหรือ ASA เมื่อปี 2558 เพื่อพัฒนาระบบการศึกษาผ่านกระบวนการเรียนรู้ที่หลากหลาย และมุ่งมั่นดึงศักยภาพของเด็กแต่ละคนผ่านทักษะ และแนวคิดจากประสบการณ์จริงมาตลอดระยะเวลา 5 ปี อีกทั้งยังมีหลายโปรเจกท์สร้างสรรค์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้

  “วันนี้โรงเรียนปิดครับ ปกติวันธรรมดาเราจะใช้สตูดิโอนี้เป็นพื้นที่ในการเตรียมตัวสอนของพวกผม และทีมงานในช่วงสุดสัปดาห์” คุณกอล์ฟ-วรุตม์ เหลืองวัฒนากิจ และ คุณตอง-นพปฎล เทือกสุบรรณ ออกมาต้อนรับและทักทายพวกเราอย่างตื่นเต้น ทั้งคู่คือ Partnership ทางอุดมการณ์ และธุรกิจ พื้นฐานของความสงสัย และต้องการพัฒนากระบวนการบางอย่างในระบบการศึกษาในประเทศไทย ประสบการณ์ในสายงานครีเอทีฟ และการเป็นสถาปนิก ทำให้ทั้งคู่เข้าใจในวิวัฒนาการรวมไปถึงแนวโน้มของธุรกิจนี้

  “เราก็เริ่มเห็นโครงสร้างที่ค่อนข้างชัดเจน จากเดิมที่เป็นกลุ่มเล็กๆ ก็จะมีกลุ่มที่แยกออกมา คือมีเด็กเล็กที่อยากสนุกกับพ่อแม่ กับเด็กโตที่เริ่มไม่อยากอยู่กับพ่อแม่แล้ว ก็เริ่มแยกเป็นสองกลุ่มที่ชัดเจน หรือพ่อแม่ที่อยากฝากลูกไว้ก็มี (หัวเราะ)”
  ทั้งคู่เริ่มเล่าถึงการวิธีที่พวกเขานำมาประยุกต์ให้เข้ากับคาแรคเตอร์ของเด็กแต่ละคน รวมทั้งพื้นฐานที่แตกต่าง ทำให้เกิดความหลากหลายในการถ่ายทอดความรู้ ความเข้าใจสู่เด็กๆ
  “ตอนนั้นเราก็ใช้วิธีการเยอะในการออกแบบกระบวน การเล่นให้กับเด็กสองกลุ่ม แล้วพอผลลัพธ์มันออกมา Output ค่อนข้างดี นั่นก็เป็นเหตุผลให้เรามานั่งคุยกันจนสุดท้ายตกตะกอนว่า เราต้องทำสตูดิโอของตัวเอง”

ข่าววาฬเกยตื้นที่ชายฝั่งฟิลิปปินส์ สู่การเปลี่ยน Mindset ของการแก้ปัญหาที่มีความอิสระในแบบของเด็ก

  “คือบางทีเวลาเราทำงานกับเด็กเนี่ย คนมักจะคิดว่าเด็กฟุ้งเต็มไปหมด จินตนาการเยอะ แต่จริงๆ พอเราเริ่มเชื่อมโยงได้สิ่งที่เราเห็นคือ Solution เพราะฉะนั้นเราเลยค่อยๆ ปรับวิธีในการคุยกับเด็ก เดิมทีเราคุยกันเรื่องว่าชอบอะไร ทีนี้เราก็ขยับมาเป็นการคุยด้วยหัวข้อนั้นๆ เช่นสัปดาห์ที่แล้วมีข่าวปลาวาฬเกยตื้นที่ชายฝั่งฟิลิปปินส์ พอผ่าท้องออกมาดูก็พบว่ามีเศษพลาสติกเต็มไปหมด ถ้าเราจะช่วยเรื่องพลาสติกในทะเลเราจะช่วยได้ยังไง ซึ่งถ้าเป็นการพูดคุยปกติ เด็กๆ ก็จะบอกว่า งั้นเราก็ช่วยกันเก็บขยะสิ คนละชิ้นสองชิ้น แต่เมื่อเราฉายภาพใหญ่ให้เขาเห็นว่าขยะในทะเลมันมีเป็นแสนตัน เก็บคนละชิ้นเมื่อไหร่จะหมด เราคิดว่าเด็ก KIDative สามารถคิดได้ไกลกว่านั้น สิ่งหนึ่งที่ผมพยายามพูดกับเด็กๆ เสมอคือเราทำได้ ถ้าเราเชื่อว่ามันทำได้ เดี๋ยววันนึงเทคโนโลยีจะช่วยให้มันทำได้เอง”
  คุณกอล์ฟอธิบายให้เราเข้าใจว่า การเริ่มต้นความคิดช่วยกันเก็บขยะเป็น Mindset ที่ดี แต่อะไรที่พวกเขาสามารถทำได้เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนกว่า เพราะพวกเขาเชื่อว่ากระบวนการทางความคิดเป็นก้าวแรกที่สำคัญมาก หากเขาสนใจมันจริงๆ บนโลกนี้มันมีเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งที่เด็กๆ สนใจแบบไหนบ้าง

หากวัฒนธรรมทางความคิดคือจุดเริ่มต้นของเทคโนโลยี ดังนั้นไม่จำเป็นเลยในการเปลี่ยนกระบวนการหาทางออก

  “ผลงานที่เล่าเรื่องระบบความคิดของเด็กที่ถูกถ่ายทอดหลังจากที่พวกเขาได้รับ ‘การเทรน’ มาอย่างดี ด้วยการรู้จักการแก้ไขปัญหา และเข้าใจเมื่อต้องพบกับสิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจ เด็กๆ จะเข้าใจว่าด้วยเหตุใด เพราะอะไร และทำไม”
  “การคุยถึงประเทศหรือปัญหาสิ่งแวดล้อม ทำให้เราพิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่เราคิดมันมาถูกทางระดับหนึ่ง และอีกก้าวสำคัญของโปรเจกท์คือการทำให้เขาได้ทำงานกับคนอื่นที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เขาสนใจแบบร่วมกัน ถ้าเขาทำได้เราเชื่อว่าโตขึ้นเขาจะพร้อมทำงานจริงได้”
  เราจะเห็นผลงานที่ไร้การจำกัดความ และไอเดียอันเจิดจรัสของเด็กๆ ว่านี่คือตึก บ้าน หรือสถานที่อะไรกันแน่ รายละเอียดที่มีแปะไว้บนผลงาน บางชิ้นทำให้เราต้องทึ่งเมื่อรู้ว่าอายุของเจ้าของผลงานนั้นบางคนอายุแค่ 6 ขวบเท่านั้น คุณตองยังชี้ให้เราดูโมเดลที่เป็นตึกสูงหน้าตาประหลาด ที่วางเรียงกันอยู่บนโต๊ะ ดูเหมือนนี่จะเป็นคอมมูนิตี้มอลล์เล็กๆ ในโลกแห่งอนาคต แต่ที่ทำให้เรารู้สึกทึ่งกับผลงานทุกๆ ชิ้นตรงหน้าเรานี้ก็คือ เราสามารถเห็นจินตนาการของเด็กๆ ที่เริ่มต้นจากการกำหนดโจทย์จากทาง Kidative ที่ทำให้เราต้องคิดย้อนกลับไปว่าตอนที่เราอายุเท่าพวกเขา เราทำอะไรอยู่?
  ในแง่ของความสำเร็จ ถือว่า KIDative เป็นแหล่งความรู้แนวใหม่ของประเทศไทย รวมทั้งระบบการศึกษา เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงจุดที่พวกเขาเริ่มพอใจกับมันแล้ว เราก็ไม่ลืมที่จะถามคำถามที่ว่า แล้วอะไรคือ What’s Next ของพวกเขา

  “What’s Next” ของผมอันแรกที่ตั้งใจไว้ภายใน 10 ปีนี้ คือการทำ Professional Practice คือเราเชื่อว่าเด็กอาจจะมีศักยภาพเกินกว่าสตูดิโอไปแล้ว เราพยายามหาวิธีเชื่อมเด็กๆ และผู้รู้ตัวจริงในด้านต่างๆ ผมเคยไปคุยกับโรงพยาบาลเด็ก อันนี้เป็นโปรเจกท์ที่น่าจะเกิดขึ้นภายในระยะเวลาประมาณ 2-3 เดือนนี้ ซึ่งเด็กๆ ที่เข้าไปก็จะได้ใช้ แนวคิดเชิงการออกแบบในแบบที่เขาคิดว่าสามารถนำมาแก้ปัญหาให้โรงพยาบาลแห่งนั้นได้ ซึ่งอาจจะเป็นแค่แผนกเล็กๆ แต่ผลงานของพวกเขามันได้เกิดขึ้นแล้วอยู่ตรงนั้นจริงๆ และสเต็ปต่อไปเราก็จะให้มืออาชีพเข้ามาเพื่อทำให้เกิดการทำงานร่วมกัน ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้จะเป็นประโยชน์กับทั้งเด็กและโรงพยาบาล”
  ในมุมมองของ KIDative สิ่งสำคัญสำหรับเด็กไม่ใช่เรื่องไกลอื่น แต่คือแรงสนับสนุนจากผู้ปกครอง ส่วนแรงผลักดันที่ทาง KIDative สามารถเติมเต็มให้ได้ พวกเขาหวังว่าระบบหรือกระบวนการคิดทั้งหมดทั้งปวงนี้ จะเพิ่มต้นทุนบางอย่างที่สุดท้ายจะกลายเป็นทรัพย์สินทางปัญญาที่ติดตัวเด็กๆ ไปตลอดชีวิต