ทุกวันนี้เมื่อ เลอ คอร์บูซิเอร์ และภรรยาไม่ได้อาศัยอยู่ใน “บ้าน” แล้ว การทำงานของวัตถุทุกชิ้นในบ้านก็ย่อมไม่เหมือนเดิม ชั้นหนังสือในห้องทำงานก็ไม่ได้แบกน้ำหนักหนังสือมหาศาลของเขาอย่างที่เราเคยเห็นในรูป แต่ถูกบรรจุไว้ด้วยสิ่งอื่นโซฟาใหญ่ก็มิได้มีเพียงเจ้าของบ้าน และเพื่อนฝูงนั่งสนทนากัน แต่มันได้รองรับการมาเยือนของผู้คนแปลกหน้าจากต่างถิ่นหลากหลายชาติภาษา ที่แม้แต่เจ้าของบ้านอย่าง เลอ คอร์บูซิเอร์ เอง ก็คงไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งจะมีผู้คนที่ตนไม่รู้จักเดินย่ำเท้าเข้าออกสถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นโลกส่วนตัวของเค้า

ผู้มาเยือนทุกวันนี้ก็อาจสงสัยว่า แล้วโซฟาที่ เลอ คอร์บูซิเอร์ พูดถึงนั้นอยู่ที่ไหน ใช่โซฟาตัวที่เรากำลังนั่งอยู่หรือเปล่า แล้วเตียงที่เราเห็นนั้นจะใช่เตียงที่เคยเป็นที่พักพิงของเจ้าของบ้านจริงๆ หรือว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงการสร้างฉากเพื่อความเพลิดเพลินของผู้มาเยือนเท่านั้น

แต่คำถามคือ จะเกิดอะไรขึ้นบ้างหากเจ้าของบ้านเดิม มิได้อาศัยอยู่ในบ้านนั้นแล้ว คำตอบง่ายๆ คือบ้านหลังนั้นก็อาจถูกครอบครองโดยผู้อื่นไม่ว่าจะเป็นลูกหลาน เครือญาติ หรือคนแปลกหน้า ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง “ใน” บ้านหลังนั้นไม่มากก็น้อย หรืออาคารหลังนั้นอาจถูกรื้อถอนทำลายไปในที่สุด แต่ในบางกรณีที่เจ้าของเดิมของ “บ้าน” หลังนั้น หรือตัวอาคารเองมีความสำคัญไม่ว่าจะทางประวัติศาสตร์ การเมือง สังคม วัฒนธรรม บ้านก็อาจได้รับการอนุรักษ์เก็บรักษาให้คงสภาพเดิมในลักษณะคล้ายพิพิธภัณฑ์ ซึ่งบ้านพิพิธภัณฑ์เหล่านี้มักถูกนำเสนอในรูปของการจำลองและการจัดแสดงวิถีชีวิตเพื่อสื่อสารถึงสิ่งที่เคยมีและเคยเป็นครั้งหนึ่งในอดีต ร่องรอยของชีวิตมักถูกสร้างขึ้นใหม่เห็นได้ชัดเจนในอาคาร ปราสาท ราชวัง หรือบ้านผู้มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ ซึ่งเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ของผู้อยู่อาศัยที่ล่วงลับ สถานที่เหล่านี้มักถูกกำหนดให้เล่าเรื่องราว ซึ่งในบางครั้งก็โจ่งแจ้ง ในบางครั้งก็คลุมเครือ ประเด็นที่ว่าสถานที่เหล่านั้นไม่ได้ทำหน้าที่เป็นบ้านเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้วนั้น ดูจะไม่ใช่จุดสำคัญเพียงแต่ขอให้ประพฤติตนเสมือนว่ายังทำหน้าที่เดิม ก็เพียงพอแก่ความต้องการและความคาดหวังของนักท่องเที่ยวผู้มาเยือน แต่การจำลองชีวิตในบ้านพิพิธภัณฑ์เหล่านี้ไม่ใช่วิธีเดียวที่ถูกนำมาใช้ ในทางกลับกันก็มีอาคารประเภทบ้านพิพิธภัณฑ์อีกมากมายที่ไม่ได้พยายามทำตนเสมือนว่ายังถูกใช้งานเหมือนเดิม แต่ถูกนำเสนอในลักษณะของวัตถุทางสถาปัตยกรรมว่างเปล่า มีเพียงตัวอาคารให้เราได้สัมผัสชื่นชมกับพื้นที่และรูปทรง

เหตุผลอาจเป็นเพราะว่า อพาร์ตเมนต์ ณ เลขที่ 24 ถนน Nungesser et Coli นี้ อาคารทั้งหลังยังคงทำงานอย่างเต็มที่ ยังทำหน้าที่เป็นตึกพักอาศัยที่มีเจ้าของบ้านหลากหลายเดินเข้าเดินออกทั้งวัน ภาพและเสียงจากชีวิตประจำวันที่เกิดขึ้นรอบข้าง ได้ทำหน้าที่เป็นปัจจัยอันหนึ่งในการต่อชีวิตของบ้าน เลอ คอร์บูซิเอร์

หรือเหตุผลง่ายๆ ก็อาจจะเป็นเพราะว่าข้าวของเครื่องใช้บางอย่างในอพาร์ตเมนต์ยังคงถูกใช้งาน (แม้จะด้วยความระมัดระวัง) ครัวยังคงทำงาน น้ำยังคงไหล ผู้มาเยือนยังได้รับอนุญาตให้รื้อค้นลิ้นชัก เปิดตู้ นั่งบนเก้าอี้ทุกตัว แม้แต่โชฟา ซึ่งอาจจะเป็นตัวเดียวกับที่ เลอ คอร์บูซิเอร์ เคยใช้ ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ยากจะเกิดขึ้นในบ้านพิพิธภัณฑ์อื่นๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ เราจึงรู้สึกคล้ายได้รับอนุญาตให้ “อยู่” ในบ้านหลังนี้ และมันก็ไม่เป็นการยากเลยที่เราจะสามารถจินตนาการให้ตัวเราเป็นเจ้าของสถานที่นี้ได้

วิธีการที่มูลนิธิ เลอ คอร์บูซิเอร์ เลือกใช้ในการเก็บรักษาอพาร์ตเมนต์ โดยยังคงการใช้งานไว้นี้ อาจไม่ใช่วิธีที่เหมาะสมกับการเก็บรักษา และการอนุรักษ์บ้านพิพิธภัณฑ์ในทุกกรณี อาคารเหล่านั้นล้วนมีลักษณะเฉพาะและคุณค่าทางประวัติศาสตร์ต่างกัน จึงต้องการวีธีการในการเก็บรักษาและการนำเสนอสู่สาธารณะต่างกันออกไป แต่สำหรับบ้าน เลอ คอร์บูซิเอร์ผู้รักษาได้เล็งเห็นว่าคุณค่าของสถานที่อยู่ที่ความเป็นบ้านและมิติการใช้งานตลอดจนการเปลี่ยนแปลง ดังนั้นการเสื่อมสภาพของวัตถุอย่างช้าๆ จึงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ในระดับที่เหมาะสม และเป็นสิ่งที่คุ้มค่าที่จะยอมให้เกิดขึ้น เพื่อแลกกับความมีชีวิตของสถานที่ ทำให้ทุกครั้งที่เราไปเยือนบ้านของ เลอ คอร์บูซิเอร์ มันไม่ยากเลยที่เราจะรู้สึกว่า เราเป็นแขกของเจ้าของบ้านที่ได้รับเชิญให้มาจิบกาแฟยามบ่าย มากกว่าเป็นนักท่องเที่ยวธรรมดาๆ