ละครเริ่มต้นด้วยประโยคเปิดเรื่อง “เราเกิดมาในเจเนอเรชั่นที่ไม่รู้จักความยากลำบาก...เลยสักนิดเดียว” ซึ่งชวนให้ขบคิดและตั้งคำถามในใจ ก่อนที่จะพาเราไปสำรวจความเป็นอยู่ของตัวละครทั้ง 5 ที่คาแรคเตอร์เด่นชัดจนสามารถ รู้จัก ได้ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ของเรื่อง ที่ต้องบอกว่าตัวละครทั้ง 5 เพราะระยะเวลาซุ่มซ้อมตลอด 6 ปีนั้นนานพอที่ตัวละครหนึ่งจะหมดสิ้นลมหายใจ และคงไว้แต่นามที่เพื่อนเอ่ยถึงเพียงเท่านั้น

  “ละครเวทีซ้อม 6 ปี ยังไม่ได้เล่น” ถือว่าเป็นละครเวทีที่อ้างอิงผลงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญทาง สังคม ประวัติศาสตร์ และปรัชญา และหลายครั้งที่ตัวละครถกเถียงกันด้วยเรื่องอะไรบางอย่าง ประเด็นเหล่านั้นมักจะบังเอิญหรือตั้งใจให้พ้องกับช่วงเวลาหรือเหตุการณ์อันน่าสนใจในประวัติศาสตร์ทุกครั้งไป หากไม่เคยรู้จักก็ได้รู้จัก หากเคยได้ยินเรื่องราวเหล่านั้น ก็ยิ่งอยากทบทวนและชวนใคร่รู้ให้ลึกมากขึ้นอีก

  สิ่งที่น่าตื่นตานอกจากพล็อตละครการเมืองใต้ดินสุดโต่งแล้วนั้น คือพลังของนักแสดงซึ่งคงความเป็นมวลได้ตลอดทั้งเรื่อง การใช้ร่างกาย จังหวะรับส่งที่ฉับไว และความปั่นป่วนสรวนประสาทของสารพันแอคชั่นที่สรรหามาเสิร์ฟคนดู เมื่อคนกลุ่มหนึ่งพยายามถกเถียงเพื่อเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง แต่ในคนกลุ่มเดียวกันนั้นเองก็มีความเห็นต่างชวนหัวร่อ หรือที่สมัยนี้เรียกกันว่าความบ้งอยู่เต็มไปหมด บางมุกตลกก็พอให้ขำคิก บางมุกชวนขำไหล่โยก หรือบางครั้งก็จุกในอกกับเหตุบ้านการเมืองในประเทศกำลังพัฒนา ซึ่งอันที่จริงก็ไม่ค่อยต่างจากสิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่เสียเท่าไหร่นัก

  ช่วงท้ายของเรื่องสามารถทำงานได้ดีกับความรู้สึก เมื่อความเชื่อที่จะเปลี่ยนแปลงโลกนั้นถูกสั่นคลอนด้วยจดหมายยืนยันจากคนด้านบนว่าโลกนั้นสุขสบายดีอยู่แล้ว นักแสดงทั้ง 5 คนใต้ดินถึงคราต้องสับสน ก้ำกึ่งอยู่ในระหว่างความเชื่อ กับการหาคำตอบด้วยตัวเอง หลายครั้งที่มนุษย์เราไม่เชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นได้ และเผลอทำลายความเชื่อและกำลังใจของใครต่อใครโดยที่ไม่รู้ตัว นักแสดงทั้งหมดยืนเรียงหน้ากระดานเพื่อพูดประโยคเดียวกันถึงผู้ไม่เชื่อทั้งหลาย เราได้เห็นความโกรธ เกลียดชัง หรือกระทั่งชอกช้ำผ่านแววตาของทุกคนในซีนนี้ซึ่งนับว่าทรงพลังมากที่สุดซีนหนึ่งของเรื่อง

  คงอีกนานกว่าที่ละครซ้อม 6 ปีจะได้เล่น เมื่อนักแสดงทั้งหมดยังต้องคิดหาส่วนที่เฉียบคมที่สุดของการเมืองมาเล่า ยังคงต้องตั้งคำถามกับเพื่อนร่วมวงว่าวิธีการที่ดีที่สุดที่จะเล่าคืออะไร และยังคงต้องหาคำตอบต่อไปว่าโลกที่จะเปลี่ยนแปลงไปในแบบที่พวกเขาต้องการนั้นเป็นแบบไหน และในท้ายที่สุดคือการที่พวกเขาทั้งหมดได้ลงมือกระทำการเปลี่ยนแปลงมันจริงๆ มิใช่เพียงแต่พร่ำคิดกับตัวเองทุกวันอยู่ใต้ผืนดิน

“เราเกิดมาในเจเนอเรชั่นที่ไม่รู้จักความยากลำบาก...เลยสักนิดเดียว”

เสียงสุดท้ายที่เราได้ยินถูกขยายความเพิ่มจากตอนแรก อาจไม่แปลกที่เราไม่รู้จักความยากลำบาก แต่ที่แปลกมากคือเจเนอเรชันแบบไหนกันที่สอนว่าความยากลำบากเป็นสิ่งที่ทุกคนควรจะต้องพบเจอ