ผนังด้านหน้าของอาคาร (Facade) ซึ่งมีลักษณะเป็นผ้าใบสีดำที่กรีดเป็นริ้วๆ คือผลลัพธ์จากแนวคิด "สร้าง-ระหว่าง-เสร็จ" ในช่วงการก่อสร้าง ผ้าใบผืนนี้ถูกขึงตึงเพื่อป้องกันฝุ่นไม่ให้ไปรบกวนเพื่อนบ้านข้างเคียง จนอาคารเสร็จสมบูรณ์ ผ้าใบเรียบๆ ได้ถูกกรีดออกเพื่อให้สามารถระบายอากาศได้ และเมื่ออาคารเปิดใช้งาน ระบบเครื่องปรับอากาศเริ่มต้นเดินเครื่อง ริ้วผ้าใบที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของงานก่อสร้างก็กลายเป็นองค์ประกอบถาวรของอาคารที่สั่นไหวตามแรงลม ทำให้อาคารหลังนี้มีความเคลื่อนไหวคล้ายมีชีวิตอยู่ตลอดเวลา

  ธรรมชาติที่นี่ไม่สามารถรับรู้ได้ด้วยสายตา หากเป็นสิ่งที่สัมผัสและรับรู้ได้ผ่านความรู้สึก เป็นประสบการณ์ที่ออกแบบและควบคุมโดยการใช้เทคโนโลยี ทั้งระบบเสียงจากธรรมชาติที่เงียบสงัด อุณหภูมิที่สามารถปรับเปลี่ยนเพื่อทำให้เกิดภาวะน่าสบายที่พอดีกับแต่ละบุคคล และความเข้มของแสงสว่างที่สบายต่อรูม่านตาและค่อยๆ ปรับสลัวลงจนมืดสนิท “การกดสวิตช์เปิดปิดไฟมันไม่มีในธรรมชาติ แสงที่สว่างและมืดโดยธรรมชาติจะค่อยๆ สว่างและค่อยๆ มืด ที่เรารู้สึกถึงความมืดหรือความสว่างได้ก็มีแค่พระอาทิตย์ขึ้นหรือพระอาทิตย์ตก” เอกภาพกล่าวถึงแรงบันดาลในใจที่ให้เกิดระบบการเปิดปิดแสงสว่างภายในเตียงนอนแคปซูล

  เทคโนโลยีอันทันสมัยคือเครื่องมือสำคัญในการออกแบบและสร้างสรรค์ธรรมชาติในโฮสเทลแห่งนี้ "โดยทั่วไป คนมักจะมองว่าธรรมชาติกับเทคโนโลยีเป็นสองแกนที่อยู่คนละขั้วมาตลอด แต่ที่ Sleeep เราเอาสองขั้วมาเจอกัน" เอกภาพกล่าว "ที่นี่มีองค์ประกอบที่คนสัมผัสได้ทั้งสองขั้ว ทั้งที่มีความ Primitive มากๆ อิฐก็เป็นอิฐหยาบๆ ไม้ก็เป็นผิวไม้ไม่มีการทำสี ซึ่งมันจะ Contrast กับตัวแคปซูลและเก้าอี้ในสปา เราพยายามจะทำทั้งสองทางให้ส่งเสริมกัน" พัชระเสริม